Cerca:enk

Blood Sucking Maniacs, die Band der Familie Allen, geleitet von Patriarch und Matriarchin Terry Allen und Jo Harvey Allen, umfasst fünf Generationen und 121 Jahre, darunter (unter anderem) ihre Söhne Bukka und Bale Allen, ihre Enkel Kru, Sled und Calder Allen, die Hauptakteure der Panhandle Mystery Band, Charlie Sexton, Lloyd Maines und Richard Bowden, sowie den häufigen Mitwirkenden Will Sexton. Die wilden und vielfältigen Songs auf ihrem gleichnamigen Album sind bunt und vielschichtig und umfassen herzzerreißende Balladen und ironische Insider-Witze, die von erhaben bis unverhohlen sentimental reichen. Das verbindende Prinzip ist hier weniger die Harmonie des Blutes als vielmehr die Entropie des Blutes. Lass dich mitreißen.

Newskool Tribe/tekno from Wallyens.
Creative and sweet sounds, dancefloor, thin and class.

A side brings a long tekno tunes, 147 BPM, and the flip 2 majestuous freetek at 157 BPM.
All three got a solid story telling and emotion as well powerfull dancefloor effect !

ENJOY !

After a brief hiatus, Martin Enke, known by his artist name Llewellyn, makes a return to Riotvan. "Instant Crush" is a perfect blend of nostalgia and innovation channeling the essence of the 1980s with a modern twist.

2024 Repress

Mariah was a Japanese outfit in the field of art pop, way back in the very late 70s and early 80s with 5 albums up their score from 1980 to 1983. The album from 1979 entitled as “Mariah” was actually made before the band Mariah was formed, and was released as a solo album by Yasuaki Shimizu. The album at hand is the fifth and for the time being last album in this row, released as a double vinyl back in 1983. Original copies, that are at least in very good condition, are hard to find. The brand new reissue on Everland, unlike the original and the first vinyl reissue from 2015, comes housed in a thick and artfully designed gatefold sleeve with OBI, which finally does justice to the progressive spirit of the music you will find here.

The musical basement of Utakata No Hibi is a fusion of dreamy synthesizer pop and haunting new wave music, that could be found all around the globe back in 1983. In the vein of TEARS FOR FEARS or more adventurous DAVID BOWIE stuff, with a touch of KRAFTWERK or even BRIAN ENO here and there, but all this gets spiced up with an atmosphere of Japanese traditionalism, with a few bits and pieces from the old music from this Far East island, which sounds so magic to us Westeners. The progressive, wacky art pop of this project was led by the popular Japanese composer and musician Yasuaki Shimizu, a relentlessly exploratory saxophonist who even dared to rework Johann Sebastian Bach’s cello suites for saxophone.

As brilliant as this man is, the music on „Utakata No Hibi“ turns out to be. And the master himself approved and much appreciated the brandnew remastering of this album by assisting a highly professional team of sound engineers who dusted off the ancient tape reels. For certain the record sounds and feels 80s through and through, electronic to the very rhythmical bone of each song sugar coated with catchy melodies that resemble Japanese classic and Enka music, which is a kind of folksy pop music. The listener gets directly drawn into a feverish dream of steaming Far Eastern cities and their darkest and most depraved corners where you find everything cheap in sleazy bars and unlighted backyards and alleys. The next moment he strolls through a beautiful Japanese park surrounded by a sea of blossoms. This change in mood and style you will experience in the sparsely instrumented tune „Shisen“, which indeed comes closest to classic Japanese folk tunes without any too catchy and pop oriented melodies. But we certainly find these harmonies allover the album. Some tunes even feel like ancient BEACH BOYS compositions and Brian Wilson creations played by a then contemporary electronic pop act and sung in Japanese.

An amazingly colorful album with songs that are based on solid substance rather than cheap pop structures. This is music for the bold listeners and music lovers and this awesome reissue should quickly find it’s way into the record collections of 80s synth and art pop aficionadoes.

Yasuaki Shimizu did what he wanted with MARIAH, pushed the borders of popular music further than anybody would have thought. Listen to a track like „Shonen“ with a repetitive rhythm pattern that hypnotizes you and somehow silky melodylines by saxophone and synth piano upon which a female voice sings in a very spiritual way. Praising pop or whatever this can be called, it is sheer magic put in music. I wonder if this would have made it into the charts back then, but you never know. It is a piece of musical art that shall be listened to.

Informed by a highly influential early 1980s electronic music classic, the title track literally mind-sets the theme of Llewellyn’s latest release, kicking off with a euphoric vibe and drums shimmering with digital artifacts. At times almost dreamy cinematic pads, upfront with energetic Moroder-esque propelling bass lines, are the sound signatures of Llewellyn’s journey through a warm and synthesizer laden EP, reviving the sound aesthetics of both the post-discoid VHS and today’s club era with a contemporary touch. Finishing off with a laid-back facet, this four track EP contains enough warmth and drive to get you safely through the cold months, into a warm and promising future.

Llewellyn is one of Martin Enke’s producer’s monikers, who is closely associated with the Riotvan crew and also known as Lake People. Past releases can be found on labels like Riotvan, Uncanny Valley, Permanent Vacation, Mule Musiq and others.

Enki's promises have brought me to Eridu, now im full of hope and expectations.

In my dreams night falls over the city of art and creation and magic while my eyes adjust to the rays of the sun.

Black vinyl repress. Wie in het voorjaar van 2025 het voorrecht had om de theatertour van Het Zesde Metaal bij te wonen, kon daar op de koop toe genieten van een handvol gloednieuwe songs. Het resultaat is de EP Randgevallen: vijf songs, vijf vertellingen uit het persoonlijke en wereldse leven die andermaal bewijzen dat Het Zesde Metaal als geen ander kan beschrijven, beklijven en betoveren.

Wie in het voorjaar van 2025 het voorrecht had om de theatertour van Het Zesde Metaal bij te wonen, kon daar op de koop toe genieten van een handvol gloednieuwe songs. En daarna vaststellen dat die helaas nergens te (her)beluisteren waren. Tot nu, want de goesting om de songs vast te leggen voor de eeuwigheid werd op den duur wel heel groot. En dus kampeerden Wannes Cappelle en co afgelopen zomer enkele dagen in Waimes (DAFT Music Studios), voor het eerst in de nieuwe bezetting met Kasper Cornelus op gitaar/toetsen en Sander Verstraete op bas.

Het resultaat is de EP Randgevallen: vijf songs, vijf vertellingen uit het persoonlijke en wereldse leven die andermaal bewijzen dat Het Zesde Metaal als geen ander kan beschrijven, beklijven en betoveren. Een staalkaart bovendien van de muzikale en tekstuele veelzijdigheid die de band al jaren kenmerkt. Opener Service is een opgewekte popsong waarin Cappelle sappig de drang naar reviews en hartjes in het dagelijkse en economische leven fileert: 'wa' vind je van onze service? / zou j'ons geen tiene willen geven? / asteblieft, want anders is den directeur vies.' In Traagskes Groeien verstilt het tempo en keert de blik naar binnen, het persoonlijke leven in, mijmerend over kinderen die stilaan het nest ontgroeien. 'ge moet u zo nie' spoeien / ge moet traagskes groeien / ge moe' laagske per laagske groeien', probeert Cappelle het loslaten nog even uit te stellen.

Wie dacht dat Oud En Nieuw daarna gaat over feestvieren in de donkerste dagen van december, is op het verkeerde feestje beland. Wiegend op hypnotiserende bas, drum en pedal steel passeert opnieuw de vergankelijkheid van het leven, dit keer met een bredere maatschappelijke blik. 'alles da' oud is, was ooit nieuw / en groot is ooit kleine begonnen / veel komt van weinig / glad was eerst ruw / zelfs de waarheid wierd ooit verzonnen'. Wanneer naar het einde toe pulserende synths het tempo opheffen en de song licht euforisch uitwaaiert in een instrumentale coda, kun je alleen maar de ogen sluiten en stilstaan bij wat was en nog komen zal.

Label is het enige nummer dat speciaal voor de EP werd geschreven en baadt net als Service in meer dartele klanken, terwijl Cappelle met trefzekere oneliners een beeld van zichzelf schetst. 'de meeste middens mijd ik, ik hore bie de randgevallen thuis / misschien verdiene 'kik ook een label'. Moeten we altijd proberen de ander in een vakje te duwen? Kan iedereen niet 'gewoon' anders zijn? En ironisch draait Cappelle de rollen om: 'atypisch is de norm / ge moogt buiten de lijntjes kleuren / gewoon is niet verboden / normaal zijn doet geen zeer / as ze mor hunder plekke kennen / de rare zijn met meer.'

Het slotakkoord is voor het beklijvende Duizend Soldaten van Willem Vermandere, dat Cappelle en Filip Wauters begin dit jaar brachten voor het tv-programma Ik Vraag Het Aan. Nu zet het een pakkend punt achter een EP die nogmaals de tijdloze klasse van de band onderstreept. Meeslepend, verhalend, herkenbaar, grappig, ontroerend, scherp. Het Zesde Metaal is het allemaal en heeft daar slechts vijf songs voor nodig.

Randgevallen werd opgenomen met Frederik Segers (productie) en Jasper Maekelberg (mix) aan de knoppen, en komt uit op 4 oktober. Met de plaat onder de arm én aan de merchandisetafel herneemt de band zijn theatertour, maar dan in het groot, langs fantastische zalen in onder meer Brugge (Concertgebouw), Gent (Capitole) en Nederland.

【Record Day 2025 Item】
Akira Miyazawa, a master of Japanese jazz who left behind such important works as “Yamamegyo”, “Iwana” and “Kiso” a work that recalls the original
landscape of Japan, has created a unique work based on “ninkyo eiga uta”, “enka” and “gunka”, with all songs arranged by Masao Yagi in jazz rock/rare
groove style!

The theme of “Abashiri Bangaichi” is supported by an inert flute, giving it an Ethiopian funk flavor. The Latin jazz-rock style of “Ryutensha” with its impressive
congas and vibraphone. “Zatoichi Lullaby” which starts with a superb groove from the introductory drum break and features a smooth and lustrous saxophone...
each of these songs is a unique Japanese groove sound spectacle with a mysterious combination of sounds.

Regrettably, the personal credit for “Soul Leon” is unknown, but its tight sound image and strong groove have led some to suggest that it may have been recorded
on the eve of the formation of Sound Limited, given the timing of its release in 1969.

Am Anfang ihrer Karriere wurde Madison Cunningham noch als “Enkelin von Joni Mitchell“ und “kleine
Schwester von Fiona Apple“ bezeichnet, von solchen Vergleichen, sollten sie auch noch so schmeichelhaft
sein, hat sich die Singer-Songwriterin und Multiinstrumentalistin aber spätestens seit ihrem zweiten Album,
dem Grammy-Gewinner “Revealer”, freigeschwommen. Dem lässt sie jetzt das dritte Werk “Ace” folgen,
ein Album rund um die Liebe.
Musikalisch pendelt Madison Cunningham zwischen Balladen, West-Coast-Folk und jazzig angehauchtem
Singer/Songwriter-Pop. Neben ihrem bewährten Gesang und Gitarrenspiel überzeugt Cunningham, die
kürzlich mit Mumford & Sons auf deren „Railroad Revival“-Tour unterwegs war, diesmal auch am Piano.
Auf dem Album ist auch Robin Pecknold von den Fleet Foxes zu hören. Überhaupt hat sich Madison
Cunningham über die Jahre nicht nur als Liebling von Künstlern wie John Mayer, Hozier und den Fleet
Foxes etabliert, sondern auch als von der Kritik gefeierte Kollaborateurin mit zuletzt Lucy Dacus, Mumford
& Sons, Andrew Bird, Lucius und Remi Wolf.

Limited edition on clear vinyl. Wie in het voorjaar van 2025 het voorrecht had om de theatertour van Het Zesde Metaal bij te wonen, kon daar op de koop toe genieten van een handvol gloednieuwe songs. En daarna vaststellen dat die helaas nergens te (her)beluisteren waren. Tot nu, want de goesting om de songs vast te leggen voor de eeuwigheid werd op den duur wel heel groot. En dus kampeerden Wannes Cappelle en co afgelopen zomer enkele dagen in Waimes (DAFT Music Studios), voor het eerst in de nieuwe bezetting met Kasper Cornelus op gitaar/toetsen en Sander Verstraete op bas.



Het resultaat is de EP Randgevallen: vijf songs, vijf vertellingen uit het persoonlijke en wereldse leven die andermaal bewijzen dat Het Zesde Metaal als geen ander kan beschrijven, beklijven en betoveren. Een staalkaart bovendien van de muzikale en tekstuele veelzijdigheid die de band al jaren kenmerkt. Opener Service is een opgewekte popsong waarin Cappelle sappig de drang naar reviews en hartjes in het dagelijkse en economische leven fileert: 'wa' vind je van onze service? / zou j'ons geen tiene willen geven? / asteblieft, want anders is den directeur vies.' In Traagskes Groeien verstilt het tempo en keert de blik naar binnen, het persoonlijke leven in, mijmerend over kinderen die stilaan het nest ontgroeien. 'ge moet u zo nie' spoeien / ge moet traagskes groeien / ge moe' laagske per laagske groeien', probeert Cappelle het loslaten nog even uit te stellen.



Wie dacht dat Oud En Nieuw daarna gaat over feestvieren in de donkerste dagen van december, is op het verkeerde feestje beland. Wiegend op hypnotiserende bas, drum en pedal steel passeert opnieuw de vergankelijkheid van het leven, dit keer met een bredere maatschappelijke blik. 'alles da' oud is, was ooit nieuw / en groot is ooit kleine begonnen / veel komt van weinig / glad was eerst ruw / zelfs de waarheid wierd ooit verzonnen'. Wanneer naar het einde toe pulserende synths het tempo opheffen en de song licht euforisch uitwaaiert in een instrumentale coda, kun je alleen maar de ogen sluiten en stilstaan bij wat was en nog komen zal.

Label is het enige nummer dat speciaal voor de EP werd geschreven en baadt net als Service in meer dartele klanken, terwijl Cappelle met trefzekere oneliners een beeld van zichzelf schetst. 'de meeste middens mijd ik, ik hore bie de randgevallen thuis / misschien verdiene 'kik ook een label'. Moeten we altijd proberen de ander in een vakje te duwen? Kan iedereen niet 'gewoon' anders zijn? En ironisch draait Cappelle de rollen om: 'atypisch is de norm / ge moogt buiten de lijntjes kleuren / gewoon is niet verboden / normaal zijn doet geen zeer / as ze mor hunder plekke kennen / de rare zijn met meer.'



Het slotakkoord is voor het beklijvende Duizend Soldaten van Willem Vermandere, dat Cappelle en Filip Wauters begin dit jaar brachten voor het tv-programma Ik Vraag Het Aan. Nu zet het een pakkend punt achter een EP die nogmaals de tijdloze klasse van de band onderstreept. Meeslepend, verhalend, herkenbaar, grappig, ontroerend, scherp. Het Zesde Metaal is het allemaal en heeft daar slechts vijf songs voor nodig.



Randgevallen werd opgenomen met Frederik Segers (productie) en Jasper Maekelberg (mix) aan de knoppen, en komt uit op 4 oktober. Met de plaat onder de arm én aan de merchandisetafel herneemt de band zijn theatertour, maar dan in het groot, langs fantastische zalen in onder meer Brugge (Concertgebouw), Gent (Capitole) en Nederland.

2025 Repress


Ash Ra Tempel is the eponymous debut studio album by the Krautrock band Ash Ra Tempel. It features guitarist Manuel Göttsching with drummer Klaus Schulze and bassist Hartmut Enke.
Engineered by Conny Plank it was recorded in March 1971 and released in June 1971 on Ohr Records.

This 50Th Anniversary Album will be Released in Memoriam of all the Musical Contributors to this Release and on Manuel Göttsching´s MG.ART label. It´s the fourth and headlining edition in this series and was finalised, carefully overseen by Manuel Göttsching himself in the late Autumn of 2022.

Much has been written about the record and band.

Having finished a first musical chapter with their Steeple Chase Bluesband and still at very young age of only 17 and 18 years old Manuel Göttsching and Hartmut Enke met Klaus Schulze. Together they started to write and and compose what, to many, became one the holy grails of Psychedelic Rock and early Electronic Music -
the German variant which was later also named "Krautrock":

Ash Ra Tempel´s self-titled first album "Ash Ra Tempel".

"The trio of Klaus Schulze, Manuel Göttsching and Hartmut Enke decided to abandon conventional composition and song writing, in favour of free-form improvising and developing a new musical language. As such, they became notorious for jams that could exceed 30 minutes." Says Discogs. "Some of these recordings can be found on Manuel Göttsching´s "The Private Tapes" releases", which will be re-released on MG.ART as well, following this edition.

"Krautrocksampler" author Julian Cope mentioned it to be "… one of the greatest rock 'n' roll LPs ever made." (Julian Cope Presents Head Heritage | Unsung | Reviews | Ash Ra Tempel - Ash Ra Tempel". 15 March 2000.)

AllMusic called the album "both astonishingly prescient and just flat out good, a logical extension of the space-jam-freakout ethos into rarified realms."

Here we would like the Band to be heard, for what can easily be said as the first time in 50+ years, with the exception of some early Journalists for whom the young Manuel Göttsching wrote a statement of intent (the original text can be found inside this edition) as following:

"Our musical concept is based on a combination of blues rock and delicate collages of electronic sound. These two elements should remain inseparable. And in their complex unity, the different musical philosophies of each musician find a common sweet spot. Our music is a permanently impulsive experience left to develop as it will, starting from a common fixed point of departure. This is where the difficulty of the music begins: No standardized formulation of our music can and should be possible. Only the constant reaction within the band can determine the musical result. And this requires constant listening with full concentration on the part of the creators. The idea of a particular musician will be - if flexible enough - absorbed by the others, transposed to their own instrument, and reflected back into the music as an individual contribution. This reciprocity within the band is then transferred over to the audience. And this process means that their reaction is not only a contribution to the end result; it actually makes them jointly responsible for the creation of the final musical product.
…
On our album, the track "Amboss" represents the first layer. Conventional instruments communicate familiar music which is in part expanded through electronic means. In the second track of the album - "Traummaschine" - the actual basic sound approach is dissolved into an electronic Nirvana which no longer allows the concrete identification of actual instruments. Innocent, virgin listening, free from any and every association, can finally begin - and the music can be absorbed and processed free from the limitations of categorization. That is the purpose of our music: To convey freedom without any predetermined criteria or traditions.

Thank you for your attention."
(Taken from the original A-R-T Bio 1970)


Hartmut Enke, Manuel Göttsching and Klaus Schulze aka. Ash Ra Tempel travelled to Hamburg in March 1971 to record their debut, with assistance of another Icon, legendary engineer Conny Plank.
The rest is history.

2025 Repress

Ash Ra Tempel is the eponymous debut studio album by the Krautrock band Ash Ra Tempel. It features guitarist Manuel Göttsching with drummer Klaus Schulze and bassist Hartmut Enke.
Engineered by Conny Plank it was recorded in March 1971 and released in June 1971 on Ohr Records.

This 50Th Anniversary Album will be Released in Memoriam of all the Musical Contributors to this Release and on Manuel Göttsching´s MG.ART label. It´s the fourth and headlining edition in this series and was finalised, carefully overseen by Manuel Göttsching himself in the late Autumn of 2022.

Much has been written about the record and band.

Having finished a first musical chapter with their Steeple Chase Bluesband and still at very young age of only 17 and 18 years old Manuel Göttsching and Hartmut Enke met Klaus Schulze. Together they started to write and and compose what, to many, became one the holy grails of Psychedelic Rock and early Electronic Music -
the German variant which was later also named "Krautrock":

Ash Ra Tempel´s self-titled first album "Ash Ra Tempel".

"The trio of Klaus Schulze, Manuel Göttsching and Hartmut Enke decided to abandon conventional composition and song writing, in favour of free-form improvising and developing a new musical language. As such, they became notorious for jams that could exceed 30 minutes." Says Discogs. "Some of these recordings can be found on Manuel Göttsching´s "The Private Tapes" releases", which will be re-released on MG.ART as well, following this edition.

"Krautrocksampler" author Julian Cope mentioned it to be "… one of the greatest rock 'n' roll LPs ever made." (Julian Cope Presents Head Heritage | Unsung | Reviews | Ash Ra Tempel - Ash Ra Tempel". 15 March 2000.)

AllMusic called the album "both astonishingly prescient and just flat out good, a logical extension of the space-jam-freakout ethos into rarified realms."

Here we would like the Band to be heard, for what can easily be said as the first time in 50+ years, with the exception of some early Journalists for whom the young Manuel Göttsching wrote a statement of intent (the original text can be found inside this edition) as following:

"Our musical concept is based on a combination of blues rock and delicate collages of electronic sound. These two elements should remain inseparable. And in their complex unity, the different musical philosophies of each musician find a common sweet spot. Our music is a permanently impulsive experience left to develop as it will, starting from a common fixed point of departure. This is where the difficulty of the music begins: No standardized formulation of our music can and should be possible. Only the constant reaction within the band can determine the musical result. And this requires constant listening with full concentration on the part of the creators. The idea of a particular musician will be - if flexible enough - absorbed by the others, transposed to their own instrument, and reflected back into the music as an individual contribution. This reciprocity within the band is then transferred over to the audience. And this process means that their reaction is not only a contribution to the end result; it actually makes them jointly responsible for the creation of the final musical product.
…
On our album, the track "Amboss" represents the first layer. Conventional instruments communicate familiar music which is in part expanded through electronic means. In the second track of the album - "Traummaschine" - the actual basic sound approach is dissolved into an electronic Nirvana which no longer allows the concrete identification of actual instruments. Innocent, virgin listening, free from any and every association, can finally begin - and the music can be absorbed and processed free from the limitations of categorization. That is the purpose of our music: To convey freedom without any predetermined criteria or traditions.

Thank you for your attention."
(Taken from the original A-R-T Bio 1970)


Hartmut Enke, Manuel Göttsching and Klaus Schulze aka. Ash Ra Tempel travelled to Hamburg in March 1971 to record their debut, with assistance of another Icon, legendary engineer Conny Plank.
The rest is history.

Enko full EP ! A superb sound with a superb cut !
BIf is da Multiplan again !